Over haar.

Het is zo'n schatje. En wat heeft iedereen het ook altijd over d'r haartjes. En die zijn ook mooi! En na het wassen moesten we iedere keer kijken of het al tot dr billen hing. Want dat wilde ze. En toen ineens hoefde ze heel dr hoofd niet meer achterover te gooien, want in stijle staat wàs het zo lang!



En toen!



Wilde ze het kort. Kort als in net als mama. En net als dr vriendinnetje. En ik praten en vlechten tegelijk. Dat dìt dan dus echt niet meer zou kunnen.



Maar ze wilde het. ècht. Ze kwam er mee uit bed en uit school. Ga je het dan vandaag knippen? Morgen? Dus heb ik ze van de week op de stoel gezet. En ik bleef maar kammen. Hoe kort wil je het dan kind? Nou..tot hier. Wijst ergens boven d'r oren. En ik maar kammen. Weet je het zeker?



Zij.wist.het.echt.zeker.



En ik. had er echt pijn in m'n buik van.



Zij vond het steeds leuker worden.



Toen keek ik op de grond. En ik schrok me echt drie slagen in de rondte.



Het was er echt af. En ik vroeg of ze er blij mee was.



Ze glùnderde helemaal!



En nù laat ik het weer groeien mama.



Tòt mn billen.*



Ze is verder helemaal niet dwars hoor! :) K'snap daarom ook niet helemaal waarom die deze foto zo pakt. Zelfs na 10 keer proberen..

*En ik heb eens even gekeken wanneer ik ze voor het laatst kort (lees: nòg korter) had geknipt. Dat was dus in 2009. Nog twee jaar kind.